بلوم زی

در این مجموعه، دلقک به‌عنوان استعاره‌ای از وضعیت انسان معاصر ظاهر می‌شود. تنها نشانه مشترک میان چهره‌ها، دماغ قرمز دلقکی است؛ عنصری ساده که مرز میان واقعیت و نقش را جابه‌جا می‌کند.شخصیت‌های این آثار گاه فانتزی و خیال‌گونه‌اند و گاه با چهره‌هایی خسته، غمگین یا متفکر به تصویر کشیده شده‌اند. آن‌ها بیش از آن‌که دلقک باشند، انسان‌هایی هستند که نشانه‌ای از دلقک را با خود حمل می‌کنند؛ گویی میان آنچه احساس می‌کنند و آنچه از آن‌ها انتظار می‌رود، فاصله‌ای وجود دارد.
این مجموعه به دوگانگی میان نمایش و حقیقت، شادی و اندوه، و هویت فردی و نقش‌های اجتماعی می‌پردازد. دماغ قرمز در این آثار نه نماد خنده، بلکه نشانه‌ای از نقابی است که گاهی آگاهانه و گاهی ناخواسته بر چهره می‌ماند.
«دلقک‌ها» تلاشی است برای تأمل بر لحظاتی که انسان، حتی در میانه آسیب‌پذیری، همچنان در حال ایفای نقشی است که جهان از او انتظار دارد